Η Ελλάδα σε κίνδυνο*

Μια καινούργια αιθαλομίχλη κρέμεται πάνω από τις ελληνικές πόλεις αυτόν τον χειμώνα: Ένα αψύ σύννεφο καπνού από ξύλα που καίει στο πίσω μέρος του λαιμού. Τα δάση - πάντα υπό απειλή - υλοτομούνται από κερδοσκόπους και συνταξιούχους μαζί για να συντηρήσουν τις φωτιές των χιλιάδων που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν πετρέλαιο θέρμανσης. Όντας ήδη υψηλή εξαιτίας νόμων που προστατεύουν τις δύο εταιρείες διύλισης στη χώρα, η τιμή του πετρελαίου ανέβηκε ακόμα περισσότερο από την αύξηση του φόρου, μέρος του τελευταίου κύματος μέτρων λιτότητας που επιβλήθηκαν από τους δανειστές της Ελλάδας. Καθώς η ανεργία πλησιάζει προς το 30% (διπλάσια μεταξύ των νέων) πολλοί αναγκάζονται να επιλέξουν μεταξύ θέρμανσης και τροφής.

* Το ταξίδι του ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια έξυπνη κίνηση, ίσως όμως δεν αποδειχθεί αρκετή και έγκαιρη. Αυτή είναι μια στιγμή κινδύνου για την Ελλάδα και τον υπόλοιπο Ευρωπαϊκό Νότο

Κάτω από τον καπνό, το πολιτικό θερμόμετρο ανεβαίνει. Ανακουφισμένη από την άφιξη της νέας δόσης των δανείων από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ (το μεγαλύτερο μέρος της οποίας θα πάει στις τράπεζες και στην εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους) και ενθαρρυμένη από νέες δημοσκοπήσεις που δείχνουν τη συντηρητική Νέα Δημοκρατία να ξεπερνά τον αριστερό ΣΥΡΙΖΑ (που παραλίγο να κερδίσει τις εκλογές του καλοκαιριού), η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να σπάσει την αντίδραση στη λιτότητα με κάθε τρόπο.
Ο κυβερνών συνασπισμός του οποίου ηγείται η Νέα Δημοκρατία σταμάτησε την απεργία των εργαζομένων στο μετρό της Αθήνας με εντολή επιστράτευσης, απειλώντας τους με συλλήψεις, ένα μέτρο που σπανίως έχει χρησιμοποιηθεί σε καιρό ειρήνης και επιβλήθηκε με τα ΜΑΤ. Ο πρωθυπουργός διακήρυξε πως αυτό θα είναι το μοντέλο σε μελλοντικές συγκρούσεις.
Επιδρομές εν ονόματι του “νόμου και της τάξεως” σε τρεις μακρόχρονες καταλήψεις αναρχικών πυροδότησαν εντυπωσιοθηρικούς ισχυρισμούς στα τηλεοπτικά κανάλια, τα οποία ανήκουν σε καλά διασυνδεδεμένους ολιγάρχες. Ύστερα από μια σειρά μικροεκρήξεων σε ένα εμπορικό κέντρο και σε κομματικά γραφεία, ένα βίντεο ομιλίας βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ μονταρίστηκε χοντροκομμένα και στη συνέχεια μεταδόθηκε για να υπονοήσει υποστήριξη στην τρομοκρατία.
Την ίδια ώρα βουλευτές και οπαδοί της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, σταθερά τρίτης στις δημοσκοπήσεις περίπου στο 10%, παραμένουν ατιμώρητοι για επιθέσεις εναντίον μεταναστών, ομοφυλοφίλων και αριστερών, οι οποίες συχνά γίνονται με τη συμπαιγνία της αστυνομίας.
Μέσα σε αυτό το φόντο ήταν που ο Αλέξης Τσίπρας, ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, ταξίδεψε στη Γερμανία, όπου συναντήθηκε με τον υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, και στις ΗΠΑ με στόχο να διαβεβαιώσει τον κόσμο πως δεν είναι κάποιος φλογερός ριζοσπάστης που έχει σκοπό την κατεδάφιση των πάντων, αλλά ένας λογικός άνθρωπος που επιθυμεί ένα δικαιότερο μέλλον για τη χώρα του και την Ευρώπη. Στην επίσκεψή του στα γραφεία του The Nation, ο Τσίπρας μας εξέθεσε τους τρεις βασικούς του στόχους: τον τερματισμό του καταστροφικού πειράματος με τη λιτότητα, τη διοργάνωση μιας ευρωπαϊκής συνδιάσκεψης για την επίλυση του ζητήματος του χρέους και την προώθηση της ανάπτυξης μέσα από ένα νέο Ευρωπαϊκό Σχέδιο Μάρσαλ. Μίλησε επίσης και για προβλήματα ενδημικά στην Ελλάδα: τη συγκέντρωση του πλούτου και της εξουσίας στα χέρια ολιγαρχών και την κουλτούρα της πελατειακότητας και της ανοχής στη διαφθορά. Δεν μας είπε πολλά για τον τρόπο ανοικοδόμησης της ελληνικής οικονομίας ώστε να είναι διατηρήσιμη και στο μέλλον.

Το ταξίδι του ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια έξυπνη κίνηση, αλλά ίσως μην αποδειχθεί αρκετή και έγκαιρη. Αυτή είναι μια στιγμή κινδύνου για την Ελλάδα και τον υπόλοιπο ευρωπαϊκό Νότο. Καθώς η κυβέρνηση επιβάλει τη λιτότητα εις βάρος της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ανθρώπινων ζωών, η στρατηγική της σύγκρουσης -που καθοδηγείται πλέον από τη Δεξιά- μπορεί εύκολα να αποδειχθεί παγίδα, ένας πόλεμος που η αριστερά είναι το πιθανότερο να χάσει. Εξαντλημένοι από τρία χρόνια περικοπών και αυξήσεων στη φορολογία, ο κόσμος έχει κουραστεί από τις απεργίες και τις καταλήψεις. Η απεργία στο μετρό έγινε σύμβολο αντίστασης, αλλά είχε ανάμεικτη αντιμετώπιση από τους Αθηναίους, όχι μόνο εξαιτίας της διατάραξης της ζωής τους, αλλά και επειδή ένα μέρος των εργαζομένων, γεμάτο με πελάτες της τελευταίας κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, πληρώνονται καλύτερα από πολλούς άλλους εργαζόμενους στον δημόσιο τομέα - και έχουν ακόμα δουλειές.

Οι περισσότεροι Έλληνες θέλουν να μπει τέλος στη λιτότητα. Θέλουν επίσης και πραγματικές μεταρρυθμίσεις. Το χειρότερο αποτέλεσμα για την Ελλάδα θα ήταν μια περαιτέρω υποχώρηση στα εργασιακά δικαιώματα και στο κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας, χωρίς την εκκαθάριση των διεφθαρμένων ελίτ και των πελατών τους στα ΜΜΕ, στις επιχειρήσεις και στα συνδικάτα - ένας εφιάλτης εκμετάλλευσης που θα αστυνομεύεται από τα “παλληκάρια” της Χρυσής Αυγής. Η Ελλάδα, είπε ο Τσίπρας, είναι στην πρώτη γραμμή μιας πανευρωπαϊκής μάχης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας το έχουμε ξαναδεί αυτό. Έχει ένα δίκιο, αλλά η στρατιωτική παρομοίωση είναι παραπλανητική. Δεν θα αρκέσει η αντίσταση: αυτό που χρειάζεται είναι ένα όραμα που να απαντά και να μπορέσει να μετασχηματίσει τις σημερινές πραγματικότητες. Στην Ελλάδα, και πέρα από αυτήν, το περίγραμμά του μόλις και έχει αρχίσει να αναδύεται από την αιθαλομίχλη...

* Το κύριο άρθρο του έγκυρου προοδευτικού αμερικανικού περιοδικού The Nation (τεύχος 18/2/2013) για την Ελλάδα μετά την πρόσφατη επίσκεψη του προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ στα γραφεία του.

_____________________

Ημερ. δημοσίευσης: 10/02/2013 εφημερίδα Η ΑΥΓΗ

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=750701

Όλη η αλήθεια για τον χαμό του στρατιώτη στον Έβρο, εξέδωσαν οι συνάδελφοί του

Τι λένε οι συνάδελφοι του αυτόχειρα φαντάρου στην Ορεστιάδα

07/02/2013

Ανακοίνωση για να μην «κουκουλωθεί» η αλήθεια για τον στρατιώτη που αυτοκτόνησε στο 616 Μ/Κ Τάγμα Πεζικού στον Έβρο, εξέδωσαν οι συνάδελφοί του, για να «βάλουν τα πράγματα σε μια σειρά» και για να απαντήσουν σε «ανακρίβειες και ψέμματα».

Αναλυτικά η ανακοίνωση:
«Είμαστε οι συνάδελφοι του άτυχου παλικαριού που αυτοκτόνησε στο 616 Μ/Κ ΤΠ. Αν και δεν έχουμε συνέλθει ακόμη από το σοκ, θα προσπαθήσουμε να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά, γιατί ακούγονται πολλές ανακρίβειες και ψέματα. Ψέματα για τη συγκάλυψη ευθυνών και συνθηκών - ψέματα που σπιλώνουν ανθρώπους και μνήμες.

Όλα έγιναν στη χθεσινή σκοπιά, που τυπικά θεωρείται διπλοσκοπιά. Αυτό ανέφερε, εξάλλου, και η ανακοίνωση του ΓΕΣ. Η αλήθεια είναι ότι οι δύο σκοποί καλύπτουν μεγάλη απόσταση και δεν βρίσκονται σχεδόν ποτέ μαζί. Αλήθεια, η επίσημη δικαιολόγηση αυτού του μέτρου (διπλοσκοπιές), που αυξάνει κατακόρυφα τις υπηρεσίες και μειώνει τις εξόδους, από το ΓΕΣ, δεν ήταν ότι “με δύο στρατιώτες, προσέχει ο ένας τον άλλο”;

Ο Κίμωνας είχε τον χρόνο να σχεδιάσει και να εκτελέσει την αυτοκτονία. Φώναξε πως πάει να βάλει υπογραφές και στάθηκε πίσω από ένα Στάγιερ. Έβγαλε τα αβολίδοτα και τοποθέτησε μια κανονική σφαίρα. Έβγαλε την κάννη κάτω από το αλεξίθραυστο και τράβηξε την σκανδάλη. Ο άλλος σκοπός τρομαγμένος δεν πλησίασε αμέσως και τηλεφώνησε στον αξιωματικό υπηρεσίας… Το πρωί ήρθαν στο στρατόπεδο στρατονομίες, ταξίαρχοι, ψυχολόγοι κ.τ.λ.. Εμείς μεταφερθήκαμε στο πεδίο βολής, όπου συνεχίζουμε το πρόγραμμα της εκπαίδευσης σαν να μην τρέχει τίποτα… Όπως όμως μαθαίνουμε, τώρα με αφορμή αυτό το τραγικό γεγονός, έτσι ήταν συνήθως στο 616 και σ’ άλλα στρατόπεδα σαν αυτό. Είναι φανερό ότι δεν μας ήθελαν μέσα στα πόδια τους. Είναι φανερό ότι, γι’ αυτούς, εμείς πρέπει “να κάνουμε τη δουλειά μας”, ασχέτως αν αυτή “η δουλειά” κόστισε τη ζωή του συναδέλφου και φίλου μας…

Το πρώτο πράγμα που σχολιάσαμε στις συζητήσεις μας ήταν η ψυχολογική υποστήριξη που έρχεται μετά θάνατο… Όλος αυτός ο μηχανισμός δεν έχει καμία σχέση με την ουσία των ψυχολογικών προβλημάτων και τη βοήθεια που μπορεί να δοθεί πριν το κακό. Πρόκειται για ένα ατελείωτο παζάρι απαλλαγών και διευκολύνσεων με αποκλειστικά βυσματικά κριτήρια. Θα αρχίσουν πάλι να μας ρωτάνε αν είμαστε καλά, να μας λένε να μη φοβόμαστε, να μιλάμε για τα προβλήματά μας και διάφορα τετριμμένα, μέχρι να ξεχαστεί το ζήτημα και να επανέλθει η καθημερινότητα του στρατοπέδου.
Ποια είναι όμως αυτή η πραγματικότητα; Είναι γνωστό σε όλους ότι το 616 Μ/Κ ΤΠ είναι μαύρο στρατόπεδο. Δεν έλειψαν ούτε στο πρόσφατο παρελθόν οι καταγγελίες. Τα ΣΠΕΝ: εξοντωτικά. Ο φόβος της ποινής: διαρκώς πάνω από τα κεφάλια μας. Ποινές: συνήθως υπερβολικές που σε κρατάνε αρκετές μέρες μέσα στο στρατόπεδο. Επιπλέον, δεν έχουν να παινευτούν ούτε για τις συνθήκες που επικρατούν. Η διαταγή να ανάβουν μόνο 4 ώρες τα καλοριφέρ την ημέρα σημαίνει ουσιαστικά παγωμένοι θάλαμοι.
Πρόσφατα μάθαμε για το αμετάθετο των μονάδων του Έβρου. Στην άλλη άκρη της Ελλάδας, στις πιο δυσμενείς μεταθέσεις, ελπίζαμε τουλάχιστον στην επιβράβευση της επιστροφής. Όλη μας η ψυχολογία έχει χτιστεί γύρω από αυτό. Είναι μια αδικία που δεν χωνεύεται εύκολα.
Ο Κίμωνας ήταν κλειστός χαρακτήρας και πολύ τυπικός στις υποχρεώσεις του. Ήταν, όμως, κι ένας ευαίσθητος άνθρωπος. Ξέρετε, από αυτούς που εκτός στρατού θεωρούνται φυσιολογικοί. Ο στρατός, όμως, είναι άλλο… Σ’ αυτό το στρατόπεδο (κολέγιο, ε;…) φαινόταν ότι δεν μπορούσε να διαχειριστεί εύκολα το άγχος και την πίεση.
Μην ξεχνάμε ότι σχεδόν όλος ο Έβρος είναι ένα στρατόπεδο. Ακόμη και στις εξόδους δύσκολα ηρεμείς κι ανανεώνεσαι. Είναι ένα περιβάλλον εγκλεισμού που σε στρεσάρει διαρκώς και σου μεγεθύνει τα προβλήματα που έχεις στο κεφάλι σου».

   http://www.protothema.gr/greece/article/?aid=255915

Γενική Απεργία της ΑΔΕΔΥ στις 20 Φλεβάρη

 24ωρη Γενική Απεργία 

Η Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. υλοποιώντας την απόφαση του Γενικού Συμβουλίου της 25ης Ιανουαρίου 2013, προκηρύσσει 24ωρη Γενική Απεργία την Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2013, σε συνεννόηση με τη Γ.Σ.Ε.Ε.

Η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. καλεί τους Δημόσιους Υπαλλήλους να πάρουν μαζικά μέρος στην απεργιακή κινητοποίηση και την κεντρική απεργιακή συγκέντρωση στο Πεδίο του Άρεως την ίδια ημέρα στις 11.00 π.μ., διαδηλώνοντας κατά της σκληρής και αδιέξοδης πολιτικής της ύφεσης, της λιτότητας, της ανεργίας, των απολύσεων και των διαθεσιμοτήτων, της διαρκούς συρρίκνωσης του Δημόσιου Τομέα και της υπονόμευσης του κράτους πρόνοιας που υλοποιούνται με την εφαρμογή ενός εξοντωτικού μνημονίου, που ακόμα και οι ίδιοι οι εμπνευστές του ομολογούν τώρα ότι ήταν λάθος!

Την ίδια ώρα η κυβέρνηση συνεχίζει να ακολουθεί κατά γράμμα μια καταστροφική πολιτική, καταφεύγοντας στον αυταρχισμό και την πολιτική καταστολής, ακόμα και των συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων. Έχει επιλέξει τη μέθοδο των συκοφαντικών, διασπαστικών και υπονομευτικών επιθέσεων κατά των συνδικάτων, των εργατικών αγώνων, της συλλογικής δράσης, την ακύρωση των κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων. Ο κυβερνητικός αυταρχισμός παραπέμπει σε άλλες εποχές και τραυματίζει την ίδια τη Δημοκρατία. 

Οι εργαζόμενοι του Δημόσιου και του Ιδιωτικού Τομέα ενωμένοι περισσότερο από ποτέ βρίσκονται και πάλι στο προσκήνιο προκειμένου να ανατρέψουν αυτή την απάνθρωπη και αδιέξοδη νεοφιλελεύθερη, μνημονιακή πολιτική, η οποία οδηγεί σε οικονομική και κοινωνική χρεοκοπία.

Η Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. καλεί τους Δημόσιους Υπαλλήλους να αγωνιστούν για να σταματήσει:

Η πολιτική των απολύσεων και των διαθεσιμοτήτων στο Δημόσιο Τομέα, επισημαίνοντας ότι αξιολόγηση των Δημοσίων Υπαλλήλων δεν πρέπει αφενός να μετατραπεί σε μια νέα διαδικασία απαξίωσης των εργαζομένων στο Δημόσιο Τομέα και αφετέρου να αποτελέσει «άλλοθι» για την πραγματοποίηση χιλιάδων νέων απολύσεων Δημοσίων Υπαλλήλων, οι οποίες προβλέπονται στο μνημόνιο.

Η συνεχής υπονόμευση των Δημοσίων Υπηρεσιών και των Κοινωνικών αγαθών. Η πολιτική της τρόικας και της κυβέρνησης οδηγεί σε δραματική συρρίκνωση τη Δημόσια Υγεία, υπονομεύει τη Δημόσια και δωρεάν Παιδεία και κατεδαφίζει το Δημόσιο Ασφαλιστικό Σύστημα.

Η δραματική μείωση των συντάξεων, η εξαέρωση των επικουρικών συντάξεων και του εφάπαξ, που δρομολογείται μέσω νέων οδυνηρών παρεμβάσεων, οι οποίες σχεδιάζονται για την επόμενη διετία.

Η συνεχής αφαίμαξη των εισοδημάτων. Μετά τις μνημονιακές περικοπές που φθάνουν πλέον στο 50% στο Δημόσιο Τομέα, οι εργαζόμενοι βρίσκονται αντιμέτωποι με νέες πραγματικές μειώσεις εξαιτίας της νέας φορολογικής επιδρομής, αδυνατώντας να έχουν μια στοιχειώδη αξιοπρεπή διαβίωση.

Η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. σε συνεργασία με τις Ομοσπονδίες-Μέλη της και τα Νομαρχιακά της Τμήματα ανά την επικράτεια, αλλά και σε συντονισμό με τις Συνδικαλιστικές Οργανώσεις του Ιδιωτικού Τομέα, θα συνεχίζει να καταβάλλει τη μέγιστη δυνατή προσπάθεια, το επόμενο διάστημα, με στόχο τη μαζική συμμετοχή των εργαζόμενων στη Γενική Απεργιακή Κινητοποίηση και στις Απεργιακές Συγκεντρώσεις που θα διοργανωθούν από τα κατά τόπους Νομαρχιακά Τμήματα και Εργατικά Κέντρα. 

Στην Αθήνα η Απεργιακή Συγκέντρωση

 θα πραγματοποιηθεί στο Πεδίον του Άρεως στις 11.00 π.μ. 

Από την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.

Εφημερίδα online: A. Τσίπρας: Το ΔΝΤ κατανοεί ότι χρειάζεται γενναίο...

Εφημερίδα online: A. Τσίπρας: Το ΔΝΤ κατανοεί ότι χρειάζεται γενναίο...:                      Ειδησεογραφία                                   «Το ΔΝΤ κατανοεί ότι το ελληνικό πρόγραμμα δεν βγαίνει χωρίς γε...

Φαινόμενα Κοινωνικού Εκφασισμού και ο Φάρος των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

του Φίλιππου Νικολόπουλου

Αν/τη Καθηγητή Κοινωνιολογίας

Παν/μίου Ινδιανάπολης - Δικηγόρου

Τον τελευταίο καιρό με έκπληξη και αγανάκτηση οι προοδευτικοί πολίτες της ελληνικής κοινωνίας παρακολουθούν αντιδράσεις και ανησυχητικά «ξεσπάσματα» συμπολιτών τους ή και βουλευτών ακροδεξιών κομμάτων ενάντια σε μετανάστες και λαθρομετανάστες (ο τρόπος αντίδρασης δεν φαίνεται να κάνει διάκριση ανάμεσα στις δύο κατηγορίες), που δυστυχώς αποτελούν σοβαρές ενδείξεις ότι, εν μέσω οξύτατης οικονομικής κρίσης, το μεγάλο κεφάλαιο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σοβαρά ξεχνιέται. Ονομάζουμε κοινωνικό εκφασισμό, στην ευρύτερη έννοιά του, το φαινόμενο εκείνο, κατά το οποίο άτομα, ομάδες, πολιτικές οργανώσεις και κόμματα, πιστεύοντας ότι προσδιορίζονται από κάποιο είδος υποτιθέμενης «φυσικής ανωτερότητας» αντιμετωπίζουν με τρόπο περιφρονητικό, αυταρχικό ή και απάνθρωπο κατηγορίες ανθρώπων άλλης εθνικότητας, άλλης φυλής, άλλης κουλτούρας και άλλης θρησκείας, καθώς πιστεύουν «ότι είναι  παιδιά ενός κατώτερου θεού». Σ’ αυτή την περίπτωση αυτό που  απορρίπτεται απ’ αυτούς  είναι η «ετερότητα», η «άλλη» προσέλευση, η δυσμενής θέση στην οποία, λόγω συγκυρίας, κάποιοι έχουν περιπέσει.

Έτσι κατά την μεταφορά λαθρομεταναστών σε διάφορα κέντρα προσωρινής εγκατάστασης   είδαμε δήθεν « αγανακτισμένους πολίτες ν’ αποκαλούν τους λαθρομετανάστες «σκουπίδια» ή ακόμη χειρότερα ακούσαμε βουλευτίνα κόμματος, που εκπροσωπείται στην ελληνική Βουλή, να τους αποκαλεί «υπανθρώπους».

Ότι η λαθρομετανάστευση ή το παραεμπόριο αποτελούν προβλήματα κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Το ίδιο μπορεί να λεχθεί  και για την αύξηση της εγκληματικότητας που οφείλεται σε αλλοδαπούς. Σκόπιμο όμως είναι  να βρίσκει κανείς τα πραγματικά αίτια (και τα κυρίαρχα κυκλώματα που σχετίζονται μ’ αυτά) αυτών των προβλημάτων κι όχι να προσπαθεί να βρίσκει αποδιοπομπαίους τράγους και να φορτώνει κάθε υπαιτιότητα σε δυστυχείς και αδύναμους ανθρώπους.

Το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης δεν είναι  ατομικό, αλλά συλλογικό και μάλιστα διεθνές, πολιτικό και οικονομικό, για το οποίο ευθύνονται κυβερνήσεις, πολιτικές και οικονομικές σκοπιμότητες  και οργανωμένα συμφέροντα. Σ’ αυτό το επίπεδο πρέπει ο σκεπτόμενος πολίτης να στρέψει τα πυρά του και όχι σε δυστυχείς ανθρώπους, που ως άτομα χτυπημένα από συνολικές  πολιτικές και οικονομικές καταστάσεις, βρέθηκαν χωρίς την απαιτούμενη νομιμοποίηση σε μια ξένη χώρα προσδοκώντας μια καλύτερη ζωή.

Αυτό απαιτεί και η σωστή κοινωνιολογική προσέγγιση του προβλήματος, προσέγγιση που προσπαθεί να «ξεσκεπάσει» τα βαθύτερα κοινωνικοοικονομικά και πολιτικά αίτια πίσω από τις προσωπικές περιπτώσεις. Το «προσωπικό» είναι το «ύστερον», ενώ το «πρότερον» είναι το κοινωνικό με όλο το πολύπτυχο των παραμέτρων του. Αν δε συλλάβεις το κοινωνικό στην ολότητά του, με προεξάρχουσες πλευρές την οικονομική βάση και τις κυρίαρχες αξίες, δεν μπορείς να καταλάβεις τα βαθύτερα αίτια των κοινωνικών προβλημάτων και την έννοια της κοινωνικής δομής (και όχι απλώς των επιμέρους δομών), που επηρεάζει τα επιμέρους κοινωνικά στοιχεία, διαδικασίες και εντάσεις.

Επομένως είναι παντελώς αποπροσανατολιστικό (και όχι μόνο απάνθρωπο) να εφευρίσκεις «κατώτερους» αποδιοπομπαίους τράγους και να ρίχνεις προς τα εκεί τα πυρά σου. Το δυστυχές απομονωμένο άτομο - λαθρομετανάστης ή πάσης φύσεως κυνηγημένος ή desperantos - είναι το θύμα, θύμα ευρύτερων κοινωνικών καταστάσεων και σκοπιμοτήτων, που χρειάζεται ως άνθρωπος  προστασία και διαφώτιση για τα αίτια της δυστυχίας του.

Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του 1948, όπως και οι άλλες Διακηρύξεις των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που ακολούθησαν μεταπολεμικά, ακριβώς γι’ αυτό το λόγο χαιρετίστηκαν  θερμά τόσο από πλευράς Δημόσιου Διεθνούς Δικαίου, όσο και από πλευράς ευρύτερης ανθρωπιστικής θεώρησης: Προσέδωσαν Δικαιώματα στον άνθρωπο, ως άτομο, ανεξάρτητα από τη σχέση του με κρατικές αρχές, ιθαγένεια και εξουσία προερχομένη από τα λεγόμενα εθνικά κράτη. Κι αυτό ήταν μεγάλο βήμα προόδου. Γι’ αυτό και στο Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο λέμε ότι περάσαμε από τα «Γκροσιανά πρότυπα» στα «Καντιανά πρότυπα» (ενίσχυση του ηθικού στοιχείου στα ζητήματα διεθνούς δικαίου με σημείο αναφοράς όχι μόνο τις κρατικές κυρίαρχες οντότητες, αλλά και τον άνθρωπο ως άτομο).

Κανένας άνθρωπος, λοιπόν, με οποιαδήποτε αρνητική ιδιότητα κι αν προσδιορίζεται, δεν είναι  «σκουπίδι» ή «υπάνθρωπος» ή «κτήνος». Λαθρομετανάστες, περιθωριακοί, άτομα παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς, φυλακισμένοι, υπόδικοι, κυνηγημένοι από κάθε εξουσία, όλοι, ως άνθρωποι, έχουν δικαιώματα, που πρέπει να γίνονται σεβαστά. Μπορεί οι άνθρωποι να έχουν διαφορές μεταξύ τους – ακόμη και στις ικανότητες και στην ευφυΐα τους -, ωστόσο υπάρχει πάντα ένα minimum κοινών ιδιοτήτων και δικαιωμάτων, το οποίο όλους τους χαρακτηρίζει και σε σχέση με το οποίο όλοι είναι ίσοι και πρέπει να τυγχάνουν σεβασμό  με τον ίδιο τρόπο. Όποιοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό δυστυχώς αυτοί ρέπουν στο να καταντήσουν «υπάνθρωποι» (ας αναλογιστούμε ποιοί ακριβώς διαπράττουν εγκλήματα πολέμου ή εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας).

Κι απέναντι σ’ αυτούς όχι μόνο πρέπει να προτείνονται τα ηθικά και νομικά μας επιχειρήματα, αλλά ορισμένες φορές και η οργισμένη αποφασιστική γροθιά μας!

...λΩποδύτες ή ληστές του λαού: Δύο κοπέλες αυτοκτόνησαν λόγω απόλυσης

...λΩποδύτες ή ληστές του λαού: Δύο κοπέλες αυτοκτόνησαν λόγω απόλυσης: Εγκλήματα του λευκού κολάρου, του καπιταλισμού καλύτερα Ε λάχιστες λέξεις από την ιστοσελίδα του «Ποντικιού», μας αναφέρουν άλλα δυο σ...

Ο νέος πλούτος της Ελλάδας

του Αντώνη  Καρακούση*


Η ελληνική φούσκα έσκασε όπως έχουμε όλοι αποδεχθεί και άφησε πίσω της μόνο συντρίμμια. Πολιτικά, οικονομικά, επιχειρηματικά και βεβαίως κοινωνικά ερείπια, που μας ζώνουν από παντού. Η πολιτική τάξη της χώρας είναι αυτή την ώρα πολλαπλώς δοκιμαζόμενη. Καταδιώκεται από προβλήματα αξιοπιστίας και συνοχής , είναι εντόνως αμφισβητούμενη και καλείται να λάβει αποφάσεις που δεν τις πιστεύει και δεν θα τις ελάμβανε ποτέ υπό άλλες συνθήκες. Η εσωτερική σύγκρουση είναι εμφανής δια γυμνού οφθαλμού. Ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης ίσως περισσότερο, παλεύουν με τον εαυτό τους, έρχονται αντιμέτωποι με όσα υπεράσπιζαν επί δεκαετίες,συγκρούονται με το κοινό τους, με τους ψηφοφόρους και τα κόμματά τους. Αλλά και ο Τσίπρας και οι άλλοι παρ' ότι απορρίπτουν συλλήβδην τις λύσεις και τα μέτρα που απαιτούν δανειστές και εταίροι, είναι επιφυλακτικοί, δεν ενεργούν αναλόγως. Χρειάσθηκε να πει ο Λαφαζάνης ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι έτοιμος να κυβερνήσει» για να θέσει ζήτημα εκλογών ο πρόεδρός του. Αισθάνεται ο καθείς στις κινήσεις και στη δράση των κομμάτων της Αριστεράς την αμφιβολία. Αν είχαν τη βεβαιότητα για τη δική τους λύση και επιλογή θα χάλαγαν τον κόσμο, δεν θα αναζητούσαν υποστηρίγματα στην καταρρέουσα, όπως την περιγράφουν, επιχειρηματική και μιντιακή τάξη, θα είχαν συγκροτήσει τα δικά τους σχήματα επικοινωνίας και θα έδιναν πραγματική μάχη για την εξουσία. Μέχρι τώρα το πάνε χαλαρά, μην και χαλάσει η σειρά και η τάξη των πραγμάτων.

Η τρέχουσα πολιτική τάξη δυστυχώς φέρει ολόκληρη τα τραύμα της ήττας, το σημάδι της συμμετοχής σε ένα κόλπο που τελείωσε. Και είτε δεν μπορεί, είτε δεν θέλει, είτε δεν είναι ικανή να κάνει το άλμα, τη μεγάλη αλλαγή που χρειάζεται ο τόπος.

Αντιστοίχως και η επιχειρηματική τάξη παραπαίει. Όλοι αυτοί οι σπουδαίοι επιχειρηματίες και οι επενδυτές που τα προηγούμενα χρόνια εμφανίζονταν ως πρότυπα ανάπτυξης και προόδου, κέρδιζαν τα πρωτοσέλιδα των περιοδικών και του οικονομικού Τύπου και η φήμη τους ξεπερνούσε το πανελλήνιο, είναι σήμερα εξαφανισμένοι και πιθανώς πουκάμισα αδειανά.

Οι επιχειρήσεις τους αποκαλύπτονται κακοδιοικημένες, οι ίδιοι λειψοί και ανήμποροι και τα λεφτά τους είτε δεν υπάρχουν, είτε είναι ακινητοποιημένα εκτός Ελλάδος, δεν πρόκειται να εμφανισθούν πριν ασφαλισθεί ο τόπος.

Ούτε την ελάχιστη φιλανθρωπία δεν ασκούν και έφθασε ο Τζώρτζ Σόρος να αναλάβει την όποια πρωτοβουλία μήπως και παρακινηθεί κάποιος εκ των εφοπλιστών μας, να διαθέσει έστω ελάχιστους πόρους στην χώρα που τους γέννησε και τους προσέφερε τις ευκαιρίες να πλουτίσουν.

Καμία πρωτοβουλία δυστυχώς, κανένας εθνικός καημός δεν συνεπαίρνει την τάξη των εχόντων, μήτε το παράδειγμα των εθνικών ευεργετών στις αρχές του προηγούμενου αιώνα.

Την ίδια ώρα συμπολίτες μας πένονται, οι άστεγοι πολλαπλασιάζονται, οι άνεργοι περισσεύουν, οι νέοι είναι απογοητευμένοι,ο κόσμος στην πλειονότητά του είναι οργισμένος για όσα έχασε και όσα χάνει, η ελληνική κοινωνία γενικά ζει μέσα στην αγωνία, στην αμφιβολία και στην αμφισβήτηση.

Οι περισσότεροι των πολιτών είναι αλήθεια πως υπομένουν τα βάρη και αναζητούν διεξόδους, ψάχνουν λύσεις, ακόμη και εκείνοι που είχαν καλομάθει στ' αγαθά της άνετης ζωής αυτοπεριορίζονται, δεν αφήνονται να τους καταπιεί η μιζέρια. Και βεβαίως είναι και εκείνοι που δεν μπορούν,δεν δύνανται να αντεπεξέλθουν, που έχουν χάσει τους πάντες και τα πάντα κινδυνεύοντας να περιθωριοποιηθούν, να μείνουν κυριολεκτικά στον δρόμο.

Ωστόσο η χώρα δεν μπορεί να σβήσει. Έστω φτωχότερη και πληγωμένη πρέπει να βρει δυνάμεις ανασύνταξης και ανασυγκρότησης.

Και θα τις βρει γιατί απλούστατα οι χώρες δεν πεθαίνουν. Τώρα, στον καιρό της κρίσης, διαμορφώνονται νέες συνειδήσεις, ανακαλύπτονται δυνάμεις και δυνατότητες, οι άνθρωποι μπορούν να ξαναβρούν τον εαυτό τους και η κοινωνία να ξαναβρεί τις σχέσεις που της αξίζουν.

Την Τετάρτη έρχονται προς ψήφιση στη Βουλή τα μέτρα του νέου μνημονίου. Αν ψηφισθούν και εφαρμοσθούν σωστά ίσως να προσφέρουν μια ευκαιρία ανασυγκρότησης. Ίσως τα συγκεκριμένα μέτρα να συνιστούν μια λύση στο αδιέξοδό μας. Ίσως όχι, γιατί δεν τα πιστεύουν ούτε οι εμπνευστές τους.

Όμως ακόμη κι αν δεν υπάρξει αυτή η ευκαιρία, η ελληνική πολιτεία οφείλει να επανοικοδομηθεί. Και αυτό είναι απαραίτητο να επισυμβεί έτσι ή αλλιώς. Με μνημόνιο ή χωρίς αυτό.

Οι αρχές του λιτού βίου θα επικρατήσουν σε κάθε περίπτωση, όπως και ιδέες επιστροφής στην παραγωγή, στην πραγματική παραγωγή.

Κύριο καθήκον από εδώ και πέρα για όλους τους Έλληνες δεν μπορεί να είναι άλλο από το πως θα αξιοποιήσουν τις δυνατότητες και τις δυνάμεις που έχει ο τόπος για να δημιουργήσουν νέο πλούτο.

Χωρίς παραγωγή νέου πλούτου δεν θα μας σώσει κανείς, ούτε ο Σαμαράς, ούτε ο Τσίπρας, ούτε κανένας άλλος.

Οι Έλληνες, ο καθένας από μας, οφείλουμε να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας.

Ατομικά ή συλλογικά, κατά ομάδες,μικροί και μεγάλοι παραγωγοί ,νέοι επιστήμονες, επαγγελματίες, βιοτέχνες, νέα παιδιά με δυνάμεις και όνειρα, καθένας που μπορεί να κινητοποιήσει πόρους, γνώση,δεξιότητες, δυνάμεις και δυνατότητες να κινητοποιηθούν σε παραγωγική κατεύθυνση, να αλλάξουν το τοπίο.

Είναι η μόνη πραγματική λύση. Η οποία πέραν των άλλων θα είναι και λύση απελευθέρωσης από τους κάθε λογής δυνάστες.

_________________________

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  06/11/2012 -εφημ. ΤΟ ΒΗΜΑ